In de 18de eeuw ontstond in de zangpedagogiek een duidelijke behoefte aan deze materie. J.B. Bérard voorzag zijn ‘Art du Chant
’ van een supplement, bestaande uit van tekst ontdane aria's van Lully en Rameau. Het genre ging echter ook een eigen leven leiden. Het Parijse Conservatoire was van oudsher een plaats waar de vocalise bloeide. In 1786 zag daar de bundel ‘Solféges d'Italie
’ het licht, samengesteld uit vocalises van o.a. A. Scarlatti, Porpora, Crescentini...
