Pentachord

PENTACHORD (Gr.: penta = vijf en chordè = snaar) 1 Een reeks van vijf conjunct aaneengesloten tonen, die te zamen een kwint omspannen, b.v. c-d-e-f-g; doorgaans fungeert in zulk een reeks de laagste toon als grondtoon. 2 In sommige Oudgriekse muziektheorieën wordt onder pentachord en pentachordaal verstaan, wat heden ten dage vrij algemeen wordt aangeduid als pentatoniek en pentatonisch.