Bordun

1. naziv za dubok ton koji za vrijeme sviranja na nekim instrumentima neprekidno zvuči. Na žicanim instrumentima srednjeg vijeka (lutnja, viella, theorba) izvodio se na žici, napetoj pored najdublje žice. Ona se nije mogla skratiti, pa je tako davala uvijek isti ton; i ta žica zvala se bordun. Na duhačkim instrumentima s mijehom (gajde, musette, bagpipe) b. proizvodi svirala koja daje najdublji ton, a zove se također bordun. Na njima se b. često sastoji od dva tona koji zvuče istodobno ili...