Τετράχορδο

Τετράχορδο (αρχ. ελλ.). Το πρώτο σύστημα της προϊστορικής Ελλάδος. Είναι το σύνολο τεσσάρων συνεχών χορδών ή φθόγγων που σχηματίζουν μια καθαρή τέταρτη. Με την ανάπτυξη της μουσικής κατά την ιστορική εποχή, το τετράχορδο έγινε η βάση του σχηματισμού του επτάχορδου και του οκτάχορδου και, αργότερα, των τέλειων συστημάτων. Υπήρχαν τρία γένη του τετράχορδου: Το διατονικό, το χρωματικό και το εναρμόνιο. Οι ακρινοί φθόγγοι του τετράχορδου λέγονταν εστώτες και οι εσωτερικοί, κινούμενοι, διότι άλλαζαν ανάλογα...