Νήτη (ή οξεία) (βυζ.). Ωνομασία της περιαχής των οξέων φθόγγων (ζω\ νη', πα', ßou’), η οποία προέρχεται από το αρχαίο επίθετο «νέατος
», που σημαίνει τον ύστατο (για χρόνο) και τον κατώτατο (για τόπο). Η νεάτη λοιπόν ήταν η κατώτατη και μικρότερη από τις τρεις χορδές που αποτελούσαν την αρχαία μουσική κλίμακα, αλλά η ανώτατη ως προς τον τόνο της φωνής ή του ήχου. Η μελωδία που εκτείνεται στους οξείς φθόγγους, τους φθόγγους της νήτης, ονομάζεται νητοειδής. Οι άλλες δυο περιοχές είναι...
